Natale

Jæja þá er alveg að skella í jólin hér í Merate og jólaandinn aðeins kominn í gang eftir að það byrjaði að snjóa smá. Svo er líka búið setja upp bláar ljósabjöllur allstaðar í miðbænum og það hressir svo sannarlega upp á hlutina og svo eru hinir og þessir jólamarkaðir í bænum. Ég er ekki alveg að fíla það að við fáum jólafrí þann 23. desember og byrjum aftur 6. jan en lítið sem ekkert jólafrí vill ég kalla þetta. Við fáum reyndar alveg slatta af frí dögum útaf þessum snjó en þetta myndi ekki vera neinn snjór á Íslandi.  Þessir ítalir vita ekkert hvað alvöru snjór er ef þeir eru að væla yfir þessum tittlingaskít. 

Það er reyndar alveg ágætt að þeir hafi ekki sama standarda og við þegar kemur að því hvað mikill snjór sé þar sem þeir hika ekki við að loka skólanum ef það snjóar pínu, ég skil það líka kannski aðeins meira núna þar sem ég fattaði það að ef hundruð ítalskra ökumanna væru að keyra nálægt skóla...í hálku, myndi stórslys verða get ég fullvissað ykkur um.

Snjókast í gangi í Miðbænum

Þó að snjórinn sé ekkert svakalega mikill er alltaf svo mellu kalt hérna og þá sérstaklega um morgnanna, plúss það að lestarfólkið fattaði ekki að það gæti kannski orðið kalt í nágreni ítölsku alpanna þannig að þeir settu enga ofna eða eitthverja hitingu í lestina þannig að þegar það er ekki sól er mjög erfitt að sitja kyrr í frjósandi kulda

En nóg að væli hjá mér í dag, fattaði að ég geri lítið annað en að væla um hitt og þetta í bloggunum mínum.

Þessir síðustu 30 dagar eru búnir að vera rosalega góðir. Búinn að finna mér vini í bænum mínum loksins þannig að ég þarf ekki alltaf að taka lestina til Lecco til að hafa eitthvað að gera og ítalskan orðin það góð að ég þarf nær aldrei að teygja mig yfir í enskuna sem er auðvitað mjög gott. Ég hef þó enþá ekki rassgat að gera í skólanum mínum, en ég kvarta ekki þar sem ég nenni eiginlega hvort sem er ekki að gera neitt.

Ég er þá líka búinn að kynnast svörtu hlið Merate eftir að ég varð vitni af virkilega grófri líkamsárás þar sem eitthver klikkaður 17 ára risi kom inn í kaffi húsið þar sem ég og vinir mínir sátu og lepjuðum á gómsætu Capuccio þar sem það var fáranlega kalt úti og byrjaði þá helmennið að hammra í andlitið á fyrsta strák sem hann sá þarna. Ég áttaði mig ekki á því hvað var að gerast þangað til að kaffibolli og diskur flugu rétt framhjá andlitinu mínu en svo komu menn og yfirbuguðu dreng andskotann eftir að hann sparkaði í eina þjónustudömu. Ég veit ekki alveg hvað hausinn minn var að spá enn þegar slagurinn var í gangi forðuðu sér allir nema ég þar sem ég var ekki alveg að ná hvað væri að gerast þannig að ég sat þarna um nokkra stund þangað til að ég fattaði að þessi maður væri geðsjúklingur og að ég ætti kannski að drulla mér í burtu. Seinna var tekið viðtal við okkur og eftir klukkutíma máttum við fara.

Svona hálftíma seinna vorum við að labba í miðbæ Merate og knýr ekki eitthver maður þar niður og skallar gangstéttina. Eitthver kona (sem að mínu mati á skilið kona ársins) hélt í honum lífinu í aðeins meiri tíma með hjartahnoði og alles. Maðurinn dó því miður seinna um daginn á spítalanum vegna höfuðhöggsins sem hann fékk þegar hann skallaði gangstéttina.

Þrátt fyrir þetta er ekkert nýtt búið að gerast hér og allir fáranlega chillaðir eins og alltaf, enda ítalar. Ekki tíðinda mesti mánuðurinn en annars segji ég þetta bara gott í bili.

Ég vill einnig biðjast afsökunnar á málfræði og stafsetninga villum í þessari færslu en það mun vera útaf því að ég hef talað litla sem enga íslensku í rúma 3 mánuði og ég er orðinn alveg helvíti málhaltur.

Arrivederci.

Ég veit ekkert hvað þetta á að heita

Jæja þá er maður búinn að vera hérna á Ítalíu í næstum því 2 mánuði og loksins er ég farinn að skilja þetta andskotans tungumál.

Ég komst að því um daginn þegar ég sat í tíma að teikna hús, tré og sól eins og vanalega að ég skildi allveg hvað kennarinn var að tala um...mér til mikillar furðu. Þá er það allaveganna staðfest að ég heyri ekki bara hljóð núna eins og fyrr.

Val Masino

Já heyrðu campið, það var mjög gaman. Við mættum öll frá Lomabardia á þennan mjög fallega stað sem heitir Val Masino. Val Masino minnti mig af einhverju leiti á Ísland, allaveganna þar sem ég bý. Mikil og stór fjöll umkringdu mann og var þetta að vissu leiti allveg eins og koma aftur heim til Reyðarfjarðar; vatnið mjög tært og ferskt, loftið var fáranlega gott og ég man vel eftir fyrsta andardrættinum sem ég tók þarna, mér leið eins og ég væri kominn aftur heim. Þetta er kannski orðið full dramatískt hjá mér og ýkt en allaveganna þá var þetta svona pínu líkt íslandi... fyrir utan það að ekki var mikið um íslendinga þarna.

Ég varð fyrir miklum vonbrigðum þegar okkur varð tjáð að við mættum ekki fara frá hótel svæðinu því mig langaði rosalega mikið að skoða þennan fallega stað, eins og allir hinir býst ég við, en nei, það var ekki hægt.

Eftir mjög skemtilegan fyrsta dag vorum við öll kölluð á fund og var þá hressilega drullað yfir "okkur" fyrir að koma með Jagermeister flösku á campið. Það voru þá 2 mexikanskir krakkar sem komu með þá flösku og viðurkenndu það með príði. Svo var eitthvað vesen með eitthvern rússa auðvitað sem kom með vodka í vatnsflösku...lúmskur, en það virkaði ekki alveg þar sem sjálfboðaliðarnir fundu þetta strax.
Annars var bara mjög gaman, tók dáldið eftir því fyrst að ég er orðinn pinku pons málhaltur í íslenskunni, en það var allt búið að lagast eftir að hafa talað íslensku í 4 daga.

Núna loksins er ég líka byrjaður í ítölsku námskeiðinu en það tók skólinn minn tók sér alveg helvíti langann tíma í þetta litla verk. Ég þarf þá að fara úr skólanum korteri áður en námskeiðið byrjar og skokka í annan skóla sem er akkúrat á hinum enda bæjarins og sitja þar sveittur í 2 klukkustundir. Það fáa skemmtilega sem gerist í þessum tíma er að ég fæ að spjalla aðeins við stelpurnar sem eru líka þarna, nema tælenska stelpan...hún talar ekki.

Ég fékk að skipta um bekk fyrir svona 3 vikum þar sem ég var ekkert að fíla það alltof mikið að vera í bekk með félagsheftu fólki. Þetta var eiginlega mánuður sem fór í vaskinn þegar kom að því að kynnast fólki. Í fyrstu leist mér rosalega vel á þau enda var ég nýji útlenski strákurinn en eftir svona 2 vikur gerði ég ekkert annað en að sitja á rassinum og gera ekki neitt haldandi kjafti því ef ég kom með eitthverja heimsborgaralega spurningu þá var ég shussaður niður á núlleinni. Umsjónarkennarinn minn stakk reyndar upp á því að ég færi í annan bekk þar sem fögin sem ég var að læra voru ekki beint á mínu sviði... Geimflaugavísindi, eðlisfræði etc.

Ég passa miklu betur inn í nýja bekkinn minn, krakkarnir eru kærulausari og eru miklu vinalegri heldur en hinn. Ég er þá líka búinn að finna mér almennilegann vinahóp í bekknum og lifa þeir krakkar mjög rólegum og "good feel" lífstíl. Ekkert stress yfir skólanum eða neitt og mér finnst það bara helvíti fínt.

Það er eitt sem ég er ekki að fíla við nýja bekkinn og það er íþróttakennarinn. Hún hefur án efa eitthverntíman verið í hernum þar sem við gerum ekkert annað en styrktaræfingar og eitthverjar fáranlegar teyjur með hinum og þessum tækjum og tólum á meðan krakkarnir hinum meginn í salnum leika ýmist blak, fórbolta eða körfubolta. Mér finnst þetta ekkert sniðugt þar sem mér finnst fátt skemmtilegra en að spila fórbolta þó að ég geti ekki æft lengur útaf hnéinu. En annars er ég mjög sáttur við þessi skipti.

Ætla að segja það gott í bili, reyni að koma með eitthverjar færslu á svona 3 vikna til mánaðar fresti en auðvitað lofa ég engu þar sem ég er latur.

Þar til næst, Daaníí Kaarí Gubdjoblonns

1 Mánuður

Þá er maður búinn að vera hér í 1 mánuð og ég er ekki allveg viss hvort að það hafi verið lengi að líða eða fáranlega stutt en það er allaveganna búið vera mjög gaman hérna.

Mig langar að aðeins að tala um muninn á jafnöldrum mínum hérna og á Íslandi.

Í fyrsta lagi er ég risastór hérna þannig að það er eitthvað sem ég hef aldrei upplifað, en ég er í flestum tilfellum allveg 10 cm stærri en strákarnir hérna.

Annað er að stelpurnar eru pínu svona barnalegri en á Íslandi, ég er ekkert að segja að þær séu 5 árum eftir í þroska en það koma svona móment sem maður hristir bara hausinn. Eitt gott dæmi um það var þegar ég var ný kominn í nýja bekkinn minn sagði ein stelpa að ég væri sætur við vinkonu sína og vinkona stelpunnar sagði mér það, stelpunni fannst þetta svo hræðilegt að hún hljóp út út stofunni grátandi. Ég verð að segja að þetta var full ýkt fyrir minn smekk en svona kjánalæti eru oft búin að koma fyrir.

Annað sem fer virkilega í taugarnar á mér eru þessir helvítis snýtiklútar. Ítölum finnst ekkert sjálfsagðara að en að vippa snýtiklútnum eða pappír fram og frussu svo hressilega í þá að það liggur við að ég heyri það út, ég er ekki einusinni að ýkja. Krakkarnir gera þetta líka. Svo er líka ógeðslegt að sjúga upp í nefið, ég á örugglega eftir að lýsa tilfinningum mínum um þetta í hverju einasta bloggi, búinn að gera það allaveganna tvisvar núna.

Krakkarnir hérna sem eru í skólum eru heldur ekkert að fara út á kvöldin, eða gera eitthvað á kvöldin. Það kemur af og til fyrir að það séu eitthver skólaböll eða slíkt en annars gera krakkarnir voðalega lítið. Þetta finnst mér ekkert sniðgut þar sem við krakkarnir á Reyaðarfirði fórum nær undantekningarlaust á rúntin eða bara eitthvað út á röltið um kvöldin. Þau gera hinsvegar eitthvað um daginn þar sem jú skólinn er allveg oftast búinn um 12 leitið, þau fara þá oftast á Mcdonalds eða eitthvað slíkt og svo heim til eitthvers og ræða þar um vandamál heimsins, eða eitthvað þannig. Ég er nú samt bara að giska þar sem ég hef oftast ekki hugmynd um hvað þau eru að tala.

Tóbaks notkuninn er líka mjög mikil hérna hjá unglingunum en það eru þá einungis sígarettur sem eru neyttar, ég sagði þeim frá Íslenska tóbakinu en þeim fannst það ekkert sniðugt, erfitt að siða þetta fólk. Það eru ekki bara sígarettu neysla sem er meiri hérna heldur einnig gras. Ég veit ekki hversu oft mér hefur verið boðið að fá einn smók af jónunni hjá eitthverjum og tvisvar sinnum hefur þetta komið fyrir í skólanum mínum þótt að ég taki ekki mikið eftir því. 

En nóg í bili, ímyndunar aflið mitt er ekki upp á sitt besta núna þar sem ég er búinn að vera þreyttur í svona 2 vikur. Ég reyni að koma með eitthvað blogg eftir nokkrar vikur, en ég lofa engu, er mjög gleyminn sjáiði til.

Þar til næst

-Daaanííí

Due Settimane

Jæja þá er maður búinn að vera í Ítalíu í tvær vikur og ég er að skemmta mér helvíti vel bara.

Það er bara búið að vera helvíti gaman hérna í Merate þótt að það geti verið svona semí erfitt á köflum. Ég er búinn að plömma mér helvíti vel inn í bekkinn minn og er þar einnig næstum því höfðinu hærri enn allir, mér finnst það mjög gaman þar sem ég hef aldrei verið neitt sérstaklega stór náungi.

Það er eitt sem mér finnst mjög undarlegt og það eru þessir snýtipappírar, vaffanculo hvað þeir eru pirrandi, svo fær maður væga yfirdrullun fyrir að sjúga upp í nefið. Þetta finnst mér mjög svo undarlegt, enn þetta er nú ekkert svaka stór díll.
Annað sem mér finnst mjööög skrýtið er að það er eitt gift par í bekknum mínum tvö trúlofaðar stelpur og einn strákur og svo er held ég bara ein stelpa á lausu...og það er góð ástæða fyrir því skal ég segja ykkur, mjög stór ástæða.

Það er annars búið að vera allveg helvíti skemmtilegt hérna, búinn að stökkva ofan í vatnið með bekkjarfélögum og skoða allskonar hluti í Lecco, meðal annars búinn að fara í stærsta mall sem ég veit af, gott að segja að ég villtist þar enn það er ekkert merkilegt.

En nóg í bili, veit að þessar færslur eru allt annað enn langar en þið verðið bara að hafa það

Þangað til næst, Ciao

kv, Danni

Mættur

                                                                                      12.09.12

Þá er maður fresh and chilling í Merate sem er allveg mjög krúttlegur og of heitur staður í norður Ítalíu.

Eftir allveg fáranlegt ferðalg er maður loksins lentur á réttann stað. Ég varð fyrir hálfgerðum vonbrigðum í róm þar sem við fengum ekki að sjá neitt. Veikindi hrjáðu líka marga sem gerði móralinn ekkert það góðann en ég hitti mikið af fólki og kynntist fólki líka beur

Fjölskyldan mín er búin að vera mjög góð og hjálpaði mér mjög mikið að komast inn í lífið hér og Maddalena ("systir mín") hefur kynnt mig fyrir allveg helling af fólki, það hefur hjálpað mjög mikið.

Ég fór í skólann í dag (12.09) og það var allveg skemmtileg reynsla, að skilja ekki skýt í heilann dag er mjög furðulegt, svo er alltaf verið að reyna að tala við mann, en þetta fólk kann bara ekki jack shit í ensku þannig að það er allveg mjög takmarkað.
Í skólanum var ég samt mjög vinsæll þennan fyrsta dag, var dáldið eins og eitthvað nýtt leikfang sem krakkarnir fengu að leika sér að. Svo gerði maður sig að fífli og margt fleira. 

En nóg í bili, veit ekki hvern blog áhuginn verður í vetur, en það kemur allt í ljós.

Kveðja, Danni

Áður en ég fer

Ég heiti Daníel og er 17 ára, kem frá litlum bæ á austurströnd landsins sem heitir Reyðarfjörður og er að fara sem skiptinemi til Ítalíu.

Eftir langa bið fékk ég loksins að fá að vita hver, hvar og hvernig fjölskyldan mín í Ítalíu myndi vera.
Þau eru tvö, Pabbinn og dóttir hans. Þetta verður í fyrsta skiptið sem ég deili húsi með aðeins tveim manns þar sem fjölskyldan mín innheldur 5 stykki.
Ég á eftir að eiga heima næsta árið í "litlum" bæ nálægt Milan sem heitir Merate. Merate er já ekki það stór en samt búa miklu fleiri þar heldur en ég er vanur, eða 17.000 manns, bærinn minn hérna á Íslandi rétt slefar upp í þúsund, en þetta verður ekkert annað en góð tilbreyting.


Merate

Ildefonso (pabinn) er fasteignasali og er skuggalega líkur pabba mínum, og dóttir hans heitir Maddalena og hún er 2 árum eldri en ég og gengur enn í skóla.
Ég á eftir að ganga í skóla í Lecco sem er afar fallegur bær og heitir skólinn Instituti Technicale eitthvað , sem er eitthver vísindaskóli.... held ég.

Ég held að þetta sé nóg í bili og ég reyni að setja eitthvað meira hérna þegar ég er kominn út. Arrivederci